O nas

rustykalny piec kaflowy

Nasza firma istnieje od 1960 roku, dzięki czemu posiadamy bogatą wiedzę oraz doświadczenie przekazywane od pokoleń. Wszyscy nasi pracownicy posiadają kwalifikacje zawodowe potwierdzone świadectwem czeladnika w zawodzie zdun, dzięki temu gwarantujemy rzetelne wykonanie usługi na najwyższym poziomie. Nasze tradycyjne kominki i piece kaflowe wykonane są ręcznie, nowoczesną metodą zduńską przy użyciu klasycznych kafli piecowych. Wszelkie prace wykonujemy z projektów własnych lub klienta ewentualnie praca twórcza na miejscu. Wychodząc naprzeciw obecnie panującym trendom walczymy ze smogiem budując ekologiczne piece kaflowe i murowane bez rusztowe opalane drewnem .Piec taki posiada specjalne skonstruowane palenisko umożliwiające dopalanie spalin ,a co za tym idzie nie emituje szkodliwych i trujących pyłów oraz gazów . Nasza firma obecnie jako jedyna przerabia stare piece opalane węglem na nowe ekologiczne paliwo jakim jest drewno, dodatkowo stwarzając możliwość jeszcze tańszego i ekologicznego ogrzewania domu. Wykonujemy również ekspertyzy zduńskie stwierdzające stan faktyczny danego pieca czy kominka (czy nadaje się do dalszego użytku czy też zagraża bezpieczeństwu użytkownika).

Współpracujemy z największymi producentami i importerami w Polsce i za granicą.

Zapraszamy do zapoznania się z nasza ofertą i galerią prac.


Z poważaniem

Władysław i Paweł Karnia

Oferta

Realizujemy wszelkiego rodzaju prace zduńskie, takie jak:

piecokominek

Budowa

Pieców kaflowych, pieco-kominków kaflowych i murowanych, pieców pokojowych, pieców kuchennych kaflowych, pieców piekarniczych, kominków, pieców przenośnych, pieców zabytkowych, wędzarni, grilo-wędzarni, grili ogrodowych, pieców pizzerskich opalanych drewnem i innych.

Kafle

Posiadamy w ofercie szeroki wybór kafli piecowych oraz kominkowych w wielu wzorach i w ponad 120 kolorach kafli co daje nie ograniczone możliwości aranżacji wnętrz.

Kafle piecowe i kominkowe Kafel-Kar

Przykładowe wzory kafli piecowych i kominkowych

Wkłady kominkowe

Nasza firma jest certyfikowanym dystrybutorem i montażystą wkładów kominkowych firmy Unico–Unirol – jednej z najlepiej rozwijających się w tej branży w europie ,pod względem funkcjonalnym, jakości i wyglądu przy co najważniejsze nie zbyt wygórowanej cenie, nie ma sobie równych.

Wkłady kominkowe Unico–Unirol

Wykonujemy również prace nie typowe

Takie jak np.: dwustronne pieco – kominki z paleniskiem tradycyjnym o nie ograniczonych rozmiarach oraz wkłady kominkowe wodne i powietrzne pod konkretne zamówienie również dwustronne Wszystkie prace wykonujemy z materiałów własnych lub powierzonych, techniką tradycyjną. Stosujemy do budowy materiały tradycyjne takie jak: glina, kafle, cegły zwykłe, klinkierowe, szamotowe, kamień oraz materiały nowoczesne.

Akcesoria do pieców kuchennych

Posiadamy szeroki wybór ram kuchennych na każdy wymiar oraz blach i drzwiczek do pieców kuchennych

Akcesoria do pieców kuchennych

Remonty

Specjalizujemy się w odtwarzaniu i naprawach zabytkowych pieców kaflowych w szczególności znajdujących się pod kuratelą konserwatora zabytków przywracając im dawną świetność, elegancję i błysk.

kuchnia kaflowa

Dostawcy

Współpracujemy z największymi producentami w Polsce.

Galeria

Zapraszamy do zapoznania się z przykładowymi realizacjami.

Obszerniejszą galerię znajdziesz tutaj

piec kaflowy

Piec kaflowy

piec kominek

Pieco-kominek

kuchnia

Kuchnia

piec zabytek

Piec zabytkowy

piec kaflowy

Piec Kaflowy

piec zabytkowy

Piec zabytkowy

kuchnia kaflowa

Kuchnia kaflowa

kominek

Kominek nietypowy

kominek nowoczesny

Kominek nowoczesny

zabykowy piec kaflowy

Piec zabytkowy

piec kaflowy

Piec kaflowy

piec kaflowy

Piec kaflowy

grill wędzarnia

Grillowędzarnia

kuchnia

Kuchnia kaflowa

klasyczna kuchnia kaflowa

Kuchnia kaflowa

piec kominek

Pieco-kominek

zabytkowy piec kaflowy

Piec zabytkowy

piec kominek

Pieco-kominek

grill wędzarnia

Grillowędzarnia

piec kaflowy

Piec kaflowy

Ciekawostki

Kafle Angermayer.

Nasza firma jest certyfikowanym przedstawicielem najstarszej na świecie założonej w 1623 roku Austriackiej kaflarni ANGERMAYER do dziś niezmiennie przebywającej w rękach rodziny. W ofercie posiadamy ogromną ilość wzorów, od rokoko i baroku aż po piece współczesne, część z nich można zobaczyć w poniższej galerii.

kalfe zabytkowe
piece zabytkowe
zabytkowy piec
zabytkowy piec
kalfe zabytkowe
kalfe angermayer

Zduństwo.

Dział rzemiosła zajmujący się budową i naprawą pieców (pokojowych, kuchennych, chlebowych, pieco-kominków,piecy pizzerskich, ostatnio (po 1990 r.) także kominków). Rzemieślnik uprawiający to rzemiosło to zdun.


W średniowieczu zduństwo nie było odrębnym zawodem. Przygotowywaniem kafli i stawianiem pieców zajmowali się garncarze. Jeszcze do XVIII w., niektórzy z nich na kole garncarskim, prawdopodobnie już tylko na wstawki na miejsce uszkodzonych, robili kafle garnkowe i miskowe. Budowanie kominków należało do obowiązków budowniczych domów. Z czasem coraz częściej piece stawały się standardowym wyposażeniem mieszkania. Stąd garncarze (zdunowie) byli coraz liczniejsi i zakładali własne cechy. Nauka zawodu rozpoczynała się wcześnie, kandydat na zduna najpierw terminował u mistrza, potem zostawał czeladnikiem. Czeladnik, przed zostaniem mistrzem musiał na dwa lata udać się w świat aby znaleźć innego zduna który by go mógł douczyć fachu i znaleźć miejsce gdzie po zrobieniu majstersztyku (zdobyciu mistrzostwa) mógłby wstąpić do cechu i osiąść na stałe. Jeszcze w XIX w. w ramach majstersztyku robiono wielki gliniany garnek lub piec (zależnie od okolicy i potrzeb). Piece kaflowe były konstrukcjami dość drogimi. Stać na nie było szlachtę, duchowieństwo, mieszczaństwo. Chłopi robili piece tylko w kuchni, "domowym sposobem" z gliny i kamienia, mające palenisko na polepie. Często były to piece typu "ruskiego". Zajmowały one blisko 1/4 pomieszczenia i oprócz gotowania służyły jako miejsce do spania, przynajmniej dla chorych, dzieci i osób starych. Główny koszt pieca stanowiły płytowe kafle: reliefowe i gładkie, jednokolorowe i wielokolorowe, jednakowe lub z różnorodnym planem tematycznym. Produkowane już od XIV/XV wieku kafle płytowe produkowano metodą odciskania lica i wycinania kołnierza. Mimo że niektórzy rzemieślnicy do wyrobu kołnierza początkowo stosowali wciąż koło garncarskie, jednak generalnie zaprzestano jego stosowania. Poszczególni zdunowie różnili się też od siebie swoimi umiejętnościami. W technice budowania pieców prawdziwą rewolucję spowodowało zastosowanie do ogrzewania węgla (XVIII/XIX w.). Spowodowało to konieczność budowy kanałów wewnątrz pieca i zastosowania rusztu w palenisku. Podobnym przełomem było zastosowanie w pomieszczeniach kuchennych kuchni angielskich (trzonów kuchennych) z paleniskiem przykrywanym płytami kuchennymi z fajerkami.


W XVIII w. pojawiły się manufaktury, później też fabryki. Stopniowo ich produkcja ulegała specjalizacji. Te zajmujące się wyrobem kafli robiły to znacznie sprawniej niż tradycyjny rzemieślnik. Produkcja rzemieślnicza przestała się opłacać. W tej sytuacji, rzemieślnik mógł już tylko zajmować się zlepianiem gotowych kafli tak aby aby powstał piec zgodny z zamówieniem. W ten sposób w połowie XIX w. nastąpiło rozdzielenie zawodu, garncarz (lub fabrykant) produkował kafle zaś zdun je już tylko składał. Kafle stały się powszechnie dostępne i uwłaszczeni chłopi coraz częściej budowali piece pokojowe z kafli (wcześniej pokoje nie były ogrzewane) a nawet kuchenne. Dziś różnica między zdunem (składaczem) a garncarzem (producentem) jest odczuwana wyraźnie (chociaż zdarza się że zdun ma też fabrykę kafli).


Zwłaszcza na przełomie XIX i XX w. dawne niezależne cechy zostały podporządkowane izbom rzemieślniczym, które pilnowały wykształcenia rzemieślników (powstały szkoły rzemiosła z klasami dla zdunów), pilnowano odprowadzania podatków, wyłapywania i karania nieuczciwej konkurencji (wyłapywano ludzi bez uprawnień i nie płacących podatku), itp. Zwracano też uwagę na znajomość przepisów bezpieczeństwa przez zduna (źle zrobiony piec mógł być przyczyną zaczadzenia mieszkańców).


Po drugiej wojnie światowej, w odbudowywanej Polsce, w tym także Warszawie, jeszcze przez wiele lat głównym źródłem ciepła w mieszkaniach, nawet na wyższych piętrach były piece. Pod koniec lat pięćdziesiątych przewagę zaczęło zdobywać ogrzewanie centralne, najpierw w blokach, później i w indywidualnych domach. Zduństwo stało się zanikającym zawodem. Na przełomie wieków XX/XXI nastąpiło niewielkie ożywienie w tej branży, gdyż wzrosło zainteresowanie tradycyjnymi metodami ogrzewania. Zdunowie zajęli się też budową kominków, jednak specjalistów jest niewielu, a szkoły zawodowe zaniechały kształcenia w tym kierunku.


Materiały i narzędzia


Materiały używane do budowy pieców to m.in.: cegła pełna, szamotowa, kształtki szamotowe, kafle, drut stalowy cienki do opasywania kafli (zapobiega ich rozpychaniu pod wpływem ciepła), glina, elementy metalowe – ruszty, drzwiczki, płyty kuchenne, w nowych konstrukcjach materiały izolacyjne, wykończeniowe (płytki ceramiczne, itd.).


Narzędzia używane przez zdunów: przecinak do przycinania kafli, gładzik do wygładzania brzegów kafli i miejsc cięcia, punktak do zaznaczania miejsc cięcia, gąbka do mycia kafli z gliny, skrzynia na glinę i mieszadło do jej mieszania z piaskiem, wiadro na wodę, kielnia, przybory pomiarowe (pion murarski, poziomica, kątownica, calówka).

Piecokominki.

Piecokominek – urządzenie grzewcze z nakrytym paleniskiem służącym do ogrzewania pomieszczeń na paliwo stałe – najczęściej drewno.


Piecokominek jest bardzo podobny do zwykłego kominka ale nie zawsze składa się z wkładu kominkowego oraz z części akumulacyjnej wykonanej z materiałów ceramicznych dobrze przewodzących ciepło, który znajduje się pomiędzy paleniskiem a kominem i łączy komorę spalania z przewodem kominowym. Sprawność cieplna piecokominka jest pięciokrotnie wyższa niż zwykłego kominka z wkładem. Ilość i rodzaj modułów jest obliczana według jego wielkości , kubatury ogrzewanych pomieszczeń, ilości spalanego paliwa. Przyjmuje się, że na 1 kg spalanego paliwa potrzeba 70-100 kg masy akumulacyjnej.


Zalety


  • wydłużony czas oddawania ciepła z kilku do kilkunastu godzin przy jednokrotnym rozpaleniu,
  • wymagają rzadszej obsługi,
  • masa akumulacyjna podwyższa sprawność procesu,
  • oszczędność zużytego opału,
  • oddają ciepło głównie przez promieniowanie (najprzyjemniejszy dla człowieka),
  • odzysk ciepła zawartego w spalinach (minimalizacja strat),

Rodzaje piecokominków


"Z masą akumulacyjną", gdzie część ceramiczna akumuluje ciepło. Przekazywanie ciepła odbywa się poprzez promieniowanie i konwekcję z paleniska i kratek kominowych oraz poprzez promieniowanie z kształtek ceramicznych.


"Typu hypokaustum". Przekazywanie ciepła odbywa się przez rozbudowaną powierzchnie obudowy pieca znajdującego się w centralnej części domu ogrzewającego sąsiadujące z nim pomieszczenia. W czasach rzymskich piec mógł się znajdować nawet pod powierzchnią pomieszczenia. Często ściany i posadzki budowano tak, aby były w nich kanały rozprowadzające gorące powietrze nagrzane przez piec które ogrzewało ściany budynku.


"Z płaszczem wodnym", gdzie w dwuwarstwowym wkładzie kominkowym ciepło z rozgrzanej komory spalania przekazywane jest wodzie krążącej w przestrzeni okalającej palenisko, płaszcz wodny połączony jest z wymiennikiem ciepła znajdującym się nad kominkiem w którym rozgrzane spaliny oddają ciepło wodzie krążącej w wymienniku. Woda przepływając przez oba te wymienniki podgrzewa się do 70-80 °C. Pozostałe ciepło jest wypromieniowywane do pomieszczenia od frontu kominka.

Piec kaflowy.

Rodzaj pieca akumulacyjnego.


Do niedawna służył jedynie do ogrzewania pomieszczeń. Obecnie pozwala na ogrzewanie zarówno pomieszczeń przez bezpośrednie promieniowanie ciepła jak i przy zastosowaniu płaszcza wodnego (do 60% sprawności) lub wymiennika ciepła (do 40% sprawności) do ogrzewania wody. Woda zgromadzona w zbiornikach buforowych może być używana jako cwu (ciepła woda użytkowa) jak i służyć do ogrzewania domu (mieszkania) w instalacji centralnego ogrzewania.


Piec kaflowy w tradycyjnej postaci jest budowany z cegły szamotowej, w postaci słupa obłożonego z zewnątrz materiałem ceramicznym – kaflami. Najważniejszym miejscem jest palenisko. Z wielkości paleniska oblicza się masę pieca (przykładowo palenisku na 6 kg drewna powinno odpowiadać 600 kg masy akumulacyjnej).


Jako zamknięcie paleniska mogą być wykorzystane drzwiczki żeliwne, lub nowocześniej – szyba. Szyby stosowane we wkładach do pieców kaflowych są grubsze od szyb do wkładów kominkowych lub podwójne (przez szybę wkłady kominkowe emitują ok. 30% ciepła, w piecach kaflowych ok. 10%). Powodem są dużo wyższe temperatury w palenisku pieca kaflowego.


Odbiór ciepła ze spalin realizowany jest w kanałach dymowych, które są przeważnie umieszczone pionowo z boków pieca. W zależności od budowy pieca spaliny po uzyskaniu żaru wypełniają kanały lub w wersji z przełącznikiem muszą przebyć wszystkie kanały, aby wylecieć do komina. Przełącznik służy do ułatwienia rozpalania – otwiera lub zamyka bezpośrednią drogę do komina.


Nowoczesnym rozwiązaniem są również wkłady do pieców kaflowych, które zamiast drzwiczek zawierają szybę. Mogą być również wyposażone w płaszcz wodny lub wymiennik ciepła, dzięki czemu piec kaflowy może stać się głównym i jedynym źródłem ciepła.


Palenie


Po rozpaleniu ognia i nałożeniu drewna, należy odczekać do jego przepalenia i wytworzenia żaru. Na powstały żar wrzuca się węgiel i również czeka na jego przepalenie. Następnie można zamknąć i zakręcić drzwiczki. W tym momencie zaczyna się właściwe grzanie pieca. Ciepło z żaru zaczyna wypełniać kanały dymne i ogrzewać wkład szamotowy.


Przy konieczności szybszego nagrzania pieca można nie zamykać, a jedynie przymknąć dolne drzwiczki, jednakże nie jest to optymalny energetycznie sposób palenia ze względu na dostarczanie większych ilości powietrza, a co za tym idzie przyspieszenie procesu spalania (dym szybciej ucieka do komina, przez co nie oddaje tak dużo ciepła jak w przypadku zakręcenia pieca).


Pieca nie wolno zakręcać przed przepaleniem się wsadu, ponieważ grozi to rozsadzeniem pieca przez zapłon zgromadzonych w nim gazów palnych. Największe zagrożenie wybuchem zachodzi po wrzuceniu lub dołożeniu węgla, ze względu na możliwość unoszenia się pyłu węglowego w kanale kominowym pieca.


W piecu kaflowym można opalać również innymi materiałami poza węglem (drewno, papier, słoma), jednakże węgiel ze względu na swoja charakterystykę palenia jest materiałem wymagającym najmniej obsługi. Używanie drewna lub papieru jako materiału palnego wymaga częstszego dokładania i obsługi pieca, przy jednoczesnym wytwarzaniu większych objętości popiołu.


W przypadku palenia suchymi paliwami wytwarzającymi pył (szczególnie słoma) zjawisko wybuchu jest znacznie bardziej prawdopodobne. Jeśli nie jesteś pewien czy dane paliwo nie spowoduje wybuchu nie zamykaj (zakręcaj) drzwiczek.


Zalety


Zdecydowaną zaletą, w stosunku do kominków, jest czas oddawania zakumulowanego ciepła, wynoszący do 12 godzin (piec dobrze rozpalony, zakręcony ok. 22 nie jest zupełnie zimny jeszcze ok. godz. 18 dnia następnego – zależne od temperatury otoczenia i szczelności cieplnej pomieszczenia),


Wady


Wytwarzanie pyłu, szczególnie przy czyszczeniu pieca.

Kontakt

Masz pytanie, chcesz dowiedzieć się więcej?
Zapraszamy do skorzystania z formularza

Karnia usługi zduńskie

ul. Marii Cuire Skłodowskiej 6
31-025, Kraków

Tel: 12 421 90 79
Tel: 608 304 588
Tel: 604 274 079
biuro@zdunskie-uslugi.pl